Vorige week woensdag, rond 10.30, stortte er nabij de Polderbaan op Schiphol een Boeing 737 van de Turkse vliegmaatschappij Turkish Airlines neer. Ooggetuigen zagen het vliegtuig vreemd door de lucht zweven. Dan weer met de neus hoog naar boven en dan weer in duikvlucht. Het vliegtuig met 135 passagiers aan boord gebruikt zonder dat diezelfde ooggetuigen het doorhebben, het laatste redmiddel om veilig aan de grond te komen. In een laatste mogelijkheid probeert het zo snel mogelijk vaart te minderen, zonder dat het vliegtuig abrupt uit de lucht valt. Toch was het niet genoeg, het vliegtuig valt op 270 meter hoogte in een zware val naar beneden. Negen doden, vele gewonden. Oorzaak: nog onbekend. Maar de geruchtenstroom komt al gauw op gang, het vliegtuig zou onvoldoende brandstof bij zich hebben gehad. Of door turbulentie van een vliegtuig dat twee minuten eerder landde, zou het vliegtuig plotseling onbestuurbaar zijn geworden. Maar doordat het vliegtuig in een vrije val naar beneden kwam vallen, zoals de ooggetuigen beweren, kan het moeilijk plotselinge turbulentie zijn geweest. Het rampscenario, dat zich volgens mij voltrok, is van een andere aard. Het vliegtuig begint op enkele honderden meters te sputteren, de motoren krijgen het moeilijk. Waarschijnlijk door een verstopping in de brandstoftoevoer, waardoor de beide motoren uitvallen. Vervolgens proberen de piloten koste wat kost het vliegtuig veilig op de Polderbaan te zetten. Maar op een bepaald moment ontbreekt het het vliegtuig aan snelheid, waardoor het zich in een razende vaart naar beneden wendt.
